Door Julie Haasse
Dag buurman.
Ik kende hem al jaren. Hij mij niet. Ik beschouwde hem als een soort buurman. Niet eentje
die bij ons in het rijtje woonde, maar in het bushokje tegenover mijn huis. Niet altijd. Soms
was hij er weken niet. Maar dan opeens koos hij weer een tijdje het ijzeren bedje aan de
overkant van de straat. Zijn aanwezigheid in de nacht kon je horen. Wat kon die man hard
snurken!
Hij was een knorrig, onverzorgd en markant figuur, die de binnenstad al jaren tot zijn thuis
had gemaakt. Iemand die niet open leek te staan voor contact. En als het even kon, liep ik
met een grote boog om hem heen.
Er ging dan ook direct een belletje rinkelen toen hij aangemeld werd voor het hospice waar ik
als specialist ouderengeneeskunde werk. De kanker had zich zichtbaar deel van hem
gemaakt en op straat leven was geen optie meer. Hij had inmiddels al tientallen jassen
uitgegaan. Van zijn eerst zo omvangrijke gestalte was niet veel meer over. Enig vooroverleg
met alle betrokken instanties volgde. Je neemt immers niet zomaar een nukkige dakloze
man op. En onder lichte drang van de politie nam hij de dag erna, met tegenzin zijn intrek in
zijn nieuwe thuis. Het raam moest direct wijd open, want binnen leven is niks voor hem.
We maakte kennis. Hij nam de regie in het gesprek. Dat was vanaf het begin duidelijk. Ik
ging op mijn hoede te werk. De politie had gewaarschuwd dat hij enorm kon bulderen als het
hem niet zinde. Mijn voorzichtigheid bleek niet nodig. Hij was vriendelijk en dankbaar. We
kletste wat over koetjes en kalfjes en hij sloot het gesprek af dat hij nog niet zeker wist of hij
wilde blijven. We gingen het meemaken…
Hij bleef. Blijkbaar was ook bij hem het kwartje gevallen dat hij het leven niet meer alleen aan
kon. Ik leerde hem beter kennen. Hij bleek intelligent, wereldwijs en geïnteresseerd.
Beschadigd door het leven en bepaalde hoofdstukken daarvan bleven onbespreekbaar.
Maar desondanks een hele gewone man met een handleiding. Een handleiding zoals we die
allemaal hebben.
Een deel van zijn handleiding heeft hij zelf nog op papier gezet in de vorm van een
wilsverklaring. Hij bleek erg goed te hebben nagedacht over zijn wensen rondom zijn
levenseinde waarbij alles draaide om zijn eigen regie. Zijn waardevolste bezit. Enkele weken
later overleed hij. Precies zoals hij had gewild. Mijn beeld van hem bleek totaal veranderd.
Hij had écht mijn buurman kunnen zijn. Gezellig en vertrouwd.
Iedereen verdient passende palliatieve zorg. Of je handleiding nou kort of lang is. Of je nu
nors of vrolijk bent. Of je bed nu buiten of binnen staat. Dood gaan we allemaal.
Dag buurman.
______
