Door Berith Croonen
Als ervaren dokter met een voorliefde voor begeleiding van patiënten in de
laatste fase van hun leven zou je denken dat ik ook thuis alles rondom de
laatste levensfase goed heb geregeld. Was dat maar zo!
Komt iemand die ernstig ziek is bij mij in de spreekkamer, of bezoek ik
diegene thuis, dan praat ik zonder problemen over diens wensen op weg naar
de dood.
Veel moeilijker vind ik het om dat gesprek met mijn moeder te voeren. Mijn
moeder is de negentig ruim gepasseerd. Ze geniet van de kinderen en
kleinkinderen, woont zelfstandig, heeft geen thuiszorg, doet elke dag mee aan
Nederland in beweging. Tegelijkertijd is ze niets zonder haar rollator, weegt ze
nog geen vijftig kilo en vergeet ze iets meer dan past bij haar leeftijd. Ze is
kwetsbaar. “Ze doet het best goed,” zeggen wij als kinderen, maar het is een
kaartenhuis. Eén zuchtje wind ….
Op een donkere avond , we zitten samen op de bank en ik vertel haar over
een oudere dame in het hospice. De vrouw heeft me gevraagd om met haar te
praten over straks, wanneer het niet meer gaat en de pijn te erg wordt. Mijn
moeder luistert vol aandacht. Dan vraag ik aan haar: “Wat zou jij eigenlijk
willen als het niet meer gaat? Wat zijn dingen die voor jou belangrijk zijn als je
dood zou gaan?”
Ze stamelt, ze blijft stil….
Ik probeer het voorzichtig nog een keer. “Als je heel ernstig ziek wordt, zou je
dan nog wel naar het ziekenhuis willen? Of zou je dan liever thuis willen blijven
met ons om je heen, ook al ga je dan misschien wel dood?”
Ze stamelt, ze blijft stil….
Dan, plots vol vuur, antwoordt ze resoluut: “Het gaat prima met mij. Ik kan en
doe alles nog zelf en ik ben nog lang niet van plan om dood te gaan. Ik geniet
van mijn leven!”
We zijn weer even uitgepraat over de dood.
______
