Door Nienke van Driel
‘Dankjewel’ zegt hij met zijn laatste adem.
Mijn handen trillen als ik de spuit aanpak. Mijn eerste euthanasie, bij deze man die al
zolang zoveel pijn had en nu zijn laatste wens in vervulling zag gaan: sterven op zijn
manier. Hij was resoluut in onze gesprekken, hij had de knoop doorgehakt en was
klaar om te sterven. Liever nog gisteren dan vandaag.
En vandaag is dan die dag. Ik voel me net weer de coassistent die onder toeziend
oog voor het eerst een wond hecht. Vannacht spookte het toch even door mijn
hoofd: ik ga iemand dood maken. De regeltjes zijn netjes gevolgd, maar dan ook nog
het daadwerkelijk doen. Ik zie vaak mensen op hun sterfbed, maar dit is toch echt
andere koek. Deze nieuwigheid maakt dat ik me onzeker voel. Wat zeg je tegen
iemand net voor hij dood gaat? Wat leg ik uit aan de aanwezigen? Wat als ikzelf
volschiet? En maakt mij dat dan een mindere dokter?
Familie zit op de bank aan de andere kant van de kamer, echtgenote zit zo dichtbij
mogelijk om hem te kunnen aanraken tot het eind. Ik wil mijn rol hier zo klein
mogelijk houden, en het afscheid aan de betrokkenen laten.
‘Wilt u nog wat zeggen voor ik het slaapmiddel geef?’. ‘Nee’ is zijn resolute
antwoord.
Van tevoren had ik bedacht dat ik niet het laatste woord wilde hebben, dat is aan de
patiënt en zijn familie samen. Toch voelt het onnatuurlijk om niks meer te zeggen op
dit moment waarvan ik weet dat het zijn laatste zal zijn. Dus ik zeg, ‘een goede reis’.
Meneer kijkt de kamer rond en ik zie hem vol schieten. Enkele tellen later is hij al niet
meer bij. Wij verlaten rustig de kamer om de familie hun ruimte te geven.
Achteraf krijg ik van mijn collega een klein beeldje voor op mijn bureau: ‘Als
aandenken. Want de eerste vergeet je nooit.’ En dat geloof ik zeker. Deze man
presteerde met zijn laatste adem nog een ‘dankjewel’ uit te brengen. Ik denk een
beetje voor mij en het team, maar vooral ook voor de familie die hem door dik en dun
steunde. En ik bedenk me: het gaat er niet om wat ik op dit moment zeg, maar dat ik
het vertrouwen kreeg van deze man om hem in dit laatste stuk te mogen helpen. En
daarvoor zeg ook ik, ‘dankjewel’.
______
